وفاي شمع را نازم كه بعد از سوختن

به صد خاكستري در دامن پروانه ميريزد

نه چون انسان كه بعد از رفتن همدم

گل عشقش درون دامن بيگانه ميريزد !

چشمانت را براي زندگي مي خواهم

اسمت را براي دلخوشي مي خوانم

دلت را براي عاشقي مي خواهم

صدايت را براي شادابي مي شنوم

دستت را براي نوازش و پايت را براي همراهي مي خواهم

عطرت را براي مستي مي بويم

خيالت را براي پرواز مي خواهم

و خودت را نيز براي پرستش

كاش سلامي بودم در دهان كودك شرمنده اي

كاش گلي بودم كه تقديم به دل شكسته اي مي شد

كاش عطري بودم سر مزار عزيز از جان باخته اي

كاش شبنم بودم و روي گل ها را مي پوشاندم

كاش دل هايمان از سنگ نبود

و

كاش اين كاش ها هرگز نبود

هرگز نبايد بپرسيم : چرا خداوند اين را بر من نازل كرده است ؟

اما مي توانيم بپرسيم : خداوند از من مي خواهد با اين چه كنم ؟

برنامه ي خداوند كامل است و هر چه روي مي دهد بهترين است .

در برنامه ي الهي هيچ خطايي وجود ندارد

و براي كسي كه به آن ايمان داشته باشد همه چيز به خوبي پيش مي رود .

تو که آهسته می خوانی قنوت گریه هایت را

میان ربنای سبز دستانت دعایم کن

تو مرا می فهمی...

من تو را می خواهم و همین ساده ترین قصه ی یک انسان است...

تو مرا می خوانی...

من تو را ناب ترین شعر زمان می دانم

و تو هم می دانی تا ابد در دل من خواهی ماند...

به اندازه ی گریه ی گنجشک دوست دارم! 

شاید این دوست داشتن کم به نظر بیاد اما یه چیزیو میدونی؟

گنجشکا زمانی که گریه میکنن میمیرن!